Bedirhan

Her öğretmenin hayatında bir Bedirhan vardır. Ve Bedirhanlar öğretmenliği öğretir bize. Bir de hayatı... Bir de sevmeyi.. Bir de ağlamayı...

Bedirhan

Her öğretmenin hayatında bir Bedirhan vardır. Ve Bedirhanlar öğretmenliği öğretir bize. Bir de hayatı... Bir de sevmeyi.. Bir de ağlamayı...

19 Şubat 2009 Perşembe 09:32
Bedirhan
Sene 1991”¦ Öğretmenliğe Cizre'de başladım. 69 kişilik mevcuduyla 3. sınıfları okutuyorum. Bu, öğretmenliğe kötü bir başlangıç oluyor benim için. Her sırada 4 öğrencinin oturduğu sınıfta şaşkın ördek gibi hissediyorum kendimi. Öğretmenlik adına o güne kadar okuduğum bütün bilgileri yeniden gözden geçirmem ve pek çoğunu unutmam gerekiyor. Çünkü yazılanlarla, yaşadıklarım hiç de uyuşmuyor. İlk iki aylık dönem çok çetin geçti. Öğretmen hastalığı olarak bilinen faranjit sanki sadece benim hastalığım gibi, bir kere geldikten sonra hiç gitmiyor. Ancak, iki ay içinde öğrencilerimle birbirimize ısınıyoruz. Artık 69 bana çok büyük bir sayıymış gibi gelmiyor. İki ay sonra yeni bir öğretmen geliyor okulumuza ve 3. sınıflardan bir şube daha açma imkanı doğuyor. Okul müdürümüz bana [B]17 öğrenci[/B] seçmemi istiyor yeni açılacak sınıf için. Seviniyorum. Sınıfa daha erken giriyorum o ders. Sınıfımdan 17 öğrenci ayrılacak ve ben dersleri daha rahat işleyebileceğim artık. Ancak, işin hiç de düşündüğüm kadar kolay olmadığını sınıfa girdikten sonra anlıyorum. Tahtanın önünde ayakta durup, öğrencilerimi gözlüyorum. Gönderecek 17 öğrenci seçmeye çalışıyorum gözlerimle. Bu güne kadar sevimsiz gibi görünen öğrencilerimin bile ne kadar sevimli olduğunu anlıyorum o gün. Hiç birine kıyamıyorum. Bu gitsin diyemiyorum. Öğrencilerim bir gariplik olduğunu seziyor, çıt çıkarmadan bana bakıyor. [B]Gözlerim doluyor, ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. Güç bela dışarı atıyorum kendimi.[/B] Okul müdürümüz Selim Bey'e gidip [B]sınıfımdan öğrenci vermek istemediğimi[/B] söylüyorum. Gülüyor. Elleriyle omzuma dokunup [B]“bu kadar duygusal olma Ali, hem daha iyi bir eğitim için bu şart”[/B] la başlayan kısa bir nutuk çekiyor. Aklım ikna oluyor ama yüreğim olmuyor. Ben seçemem diyorum. Yine gülüyor fesubhanallah çekerken. Müdür yardımcımız İhsan Bey'e dönerek: [B]“Ne yapacağız İhsan”[/B] diyor. İhsan Bey; [B]“Müdür Bey, biliyorsunuz bu sınıfa başka bir sınıfı bölerek öğrenci vermiştik. Sanırım 15 öğrenci var. 2 öğrenci de biz seçeriz. 17 öğrenciyi alırız”[/B] diyor. Beraberce sınıfa gidiyoruz. Müdür Bey durumu anlatıyor. Çocukların konuşmasına fırsat vermeden 17 öğrencinin ismini okuyor ve tahtaya çıkmalarını istiyor. Ancak tahtaya 17 değil 14 öğrenci çıkıyor. 3 öğrenci yerlerinde hiçbir tepki göstermeden bekliyorlar. Sibel, Abdulkerim ve Bedirhan isimli öğrenciler yerlerinden kalkmıyorlar. Müdür bey listeyi tekrar okuyor. Tahtaya çıkmayanların kimler olduğunu soruyor. Bu üç öğrenci ayağa kalkıyor. Müdür bey, tahtaya çıkmalarını söylüyor ama, üçü de tepkisiz öylece bakıyor. Müdür beyin tahtaya çıkmaları için yaptığı ısrardan daha kuvvetli bir ısrarla üç öğrencimde ayakta öylece bekliyor. Öğrencilere bakıyorum. Abdulkerim babası öldürülmüş bir yetim. Çok çalışkan bir öğrenci. Derler ya zehir gibi bir zekaya sahip. Bedirhan, [B]“iki elman vardı, birini yedin kaç elman kaldı?” [/B]Sorusuna [B]“beeeeş”[/B] diye cevap veren dünya tatlısı biri. Sibel orta şekerli. Müdür Bey'e 3 öğrenci fazlalığa razı olduğumu söylüyorum. Kulağıma eğiliyor, [B]“bari Bedirhan'ı alsaydık”[/B] diyor. Bedirhan'a bakıyorum. Gözlerini gözlerime dikmiş öylece duruyor. Gönderilmeyi aklının ucundan bile geçirmediği belli. Yutkunuyorum, konuşamıyorum”¦ Müdür Bey; [B]“gel bakalım Bedirhan”[/B] diyor. Bedirhan, Müdür Beye değil bana bakıyor. Bedirhan, [B]“iki elman vardı, birini yedin kaç elman kaldı?” [/B]sorusuna [B]“beeeeş”[/B] diye cevap veriyor ama olsun. O sınıfın en çalışkan öğrencisi kadar güveniyor kendine. Gözlerime bakarken [B]“öğretmenim beni göndermez”[/B] der gibi”¦ O kadar ki dudağının sol kenarından müstehzi bir gülüş attığını da sadece ben fark ediyorum. [B]“Bedirhan kalsın”[/B] diyorum Müdür Bey'e”¦ [B]“O, benim elim, ayağım. Bedirhan olmazsa bana kim yardımcı olacak sınıfta”[/B] [B]“Sen bilirsin”[/B] diyor ve 14 öğrenciyi alıp çıkıyor Müdür Bey. Herkes giden öğrencilerin boşalttığı sıralara yerleşmeye başlıyor. Bedirhan usulca yanıma yaklaşıyor. Gözlerime bakıp: [B]“Teşekkür ederim”[/B] diyor sadece”¦ Son on dakikada güçlü görünmek için olağanüstü bir gayret gösteren Bedirhan şimdi en zayıf yanını gösteriyor herkese. Hüngür hüngür ağlıyor. Bedirhan'ı kucaklıyorm. [B]“Deli”[/B] diyorum”¦ “[B]Bırakır mıyım ben seni hiç?”[/B] ”¦”¦. Aslında bu yazıyı yazmama neden olan olayın Bedirhan'la bir ilgisi yok. Geçtiğimiz günlerde akşam üstü okuldan eve giderken telefonum çaldı. Arayan sınıfımdan ayrılmayı kabul etmeyen üç öğrenciden biri olan Abdulkerim'di”¦ Şırnak'tan arıyordu”¦ Doktor olmuştu”¦ O yoksul, gariban, yetim çocuğun doktor olmasına kendi çocuğummuş gibi sevindim. Aklıma o anda Bedirhan geldi. Abdulkerim beni gururlandırmıştı. Ama siz Bedirhan'ı merak ediyorsunuzdur mutlaka. Üç sene ne yaptım Bedirhan'la”¦ Bedirhan 5. sınıfı bitirirken [B]“iki elman vardı, birini yedin kaç elman kaldı?”[/B] sorusuna artık [B]“beeeeeş”[/B] diye cevap vermiyordu. [B]“Bir elma kalır öğretmenim”[/B] diyordu. Bedirhan daha fazla okuyamadı, ama “adam” oldu. Bundan emin olun”¦ Düşündüm de”¦ Ben Bedirhan'la hala gurur duyuyorum.
Yorumlar
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
<strong>Dikkat!</strong> Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner122

banner215

banner124

banner40

banner126