Çağlayancerit Hatıraları 2

İlk defa geldiğim Maraş'ta, Şeyhadil caddesindeki şimdiki platin sitelerinin yerinde olan Kıbrıs garajını buldum ve bindiğimiz meşhur Motur Hasan'ın kullandığı 50NC köy aracıyla yolculuğa başladık.

Çağlayancerit Hatıraları 2

İlk defa geldiğim Maraş'ta, Şeyhadil caddesindeki şimdiki platin sitelerinin yerinde olan Kıbrıs garajını buldum ve bindiğimiz meşhur Motur Hasan'ın kullandığı 50NC köy aracıyla yolculuğa başladık.

31 Ekim 2010 Pazar 18:25
Çağlayancerit Hatıraları 2
Pazarcığa vardığımızda, geliyoruz diyen şoförlerin durumunu bilen yolcular durumu biliyorlarmış ki aşağıya indiler ve yarım saatlik mecburi moladan sonra yola devam ettik. Gölbaşı'na varmadan stabilize yolumuza dönerek koyu sohbetin yapıldığı yolculuğumuza devam ediyorken karşılaştığımız her köyün Çağlayancerit mi olduğunu soruyor ve daha gelmediğimizi öğreniyorum. Daha sonraki yıllarda görev yapan Balıkesirli öğretmen Veysel Bey vardı. Garibimin kararnamesinde Çağlayancerit merkez Fatih İlköğretim Okulu yazdığı için o da benim gibi çok sormuş geldik mi diye. En sonunda mezarlığın karşısındaki sakallı muhtarın (şimdiki sayın belediye başkanımız) tatlı dükkânının önünde otobüs muavini kendisine geldik deyince, Veysel hoca: Ama ben Çağlayancerit merkezde ineceğim! diyor ama Çağlayancerit'in burası olduğu gerçeğini değiştiremiyor”¦ Bozlara geldiğimizde güzel betonarme ve süslü evler hatta 1987 yılında ve bir köyde bina kapı zillerindeki düafonu bile ayırt ediyorum. Yine sordum bin bir ümitle ama yine değilmiş. Bozlardan sora kısık denilen bir yer var ki yol hem dar, hem de uçurum. Sol yukarı kısım kayalı ve yükseklik fazla, sağ tarafta da 40-50 metre aşağıdan Aksu çayı akıyor. Ben otobüsün sağ tarafında ve koridordaki koltuktayım ve dereden yanayım. Cam kenarında ise bir dozer operatörü Mustafa usta var. Kısıkta yolun uçurumlu yerlerine gelince elimde olmayarak koridora doğru çekilmişim. Bu halimi gören Mustafa usta herkesi güldüren şu espriyi yaptı. Hocam önce ben düşerim sana ne oluyor? Tabii diğer yolcularla birlikte gülüştük. Aksu ve Akdere mahallelerinin de Çağlayancerit olmadığını öğrendikten sonra yusupelândan(*) garaja, oradan da Veysel beyin de otobüsten indiği meşhur durağa geldik. Ortaokul, karşıda görünen bina(eski Kur'an kursu) ama yeni binaya taşındı dediler. O zamanki okul müdürümüz Bekir Uruş beyle tanıştık. Cerit hakkında detaylı bilgi verdi sağ olsun(hâlâ görüşüyoruz). Ulaşım o zaman sabah güneş doğarken dört beş araç yarışırcasına Maraş'a gidiyor ve saat 12 de Kıbrıs garajından aynı şekilde Ceride geliyorlarmış. Araçlara zamanında yetişemeyip kaçıranlar (Pazarlamacılar ve özel gelen araçlar hariç) bir gün sonrasını beklemek durumunda olduğu gerçeğini de öğreniyorum. Yine Veysel Bey Cerit'te daha yeniyken memlekettekilerle telefonla görüşüyorken ailesi ulaşımın nasıl olduğunu soruyor. Veysel beyin cevabı çok ilginç: Beş tane otobüs firması var diyor ve Yakupoğulları, Tosunoğulları gibi isimleri sayıyor(aslında her araç sahibi kendi soyadını yazıyordu)”¦ Bekir Bey anlattıkça hem dinliyor hem de buradan nasıl kurtulacağımın yollarını düşünüyorum. Sonunda düşüncemi bir cesaretle müdürümüze de söyledim. Ev aramayacağımı çünkü gitmenin bir yolunu bulmanın ev bulmaktan daha önemli olduğunu da söyledim. Maraş'a gideceğim ama otobüsler sabah kalktığı için sabahı bekleyeceğim. Dakika bir gol bir derler ya, ben mahrumiyeti yaşamaya başladım bile. Çünkü geldiğim yer olan Bolu'nun aşçılarıyla meşhur Mengen ilçesi çok eski bir ilçe ki, Zonguldak asfaltı üzeri ve Ankara, İstanbul ve İzmir'e ulaşım saat başı var ve güzel bir evde oturuyordum. Bekir beyle konuşurken bir vatandaş Mılla'nın kamyonu Maraş'a gidecek dedi ve az sonra da kamyon geldi. Tabii biz Çağlayancerit'ten tayin ile gitmenin yolunu bulamadık. Bu arada Cerit'te bir efsane olan İbrahim Arı hoca ile tanıştık ve bana: Ben de üzülerek gittim ama orda ev bile yaptım dedi. Çağlayancetit'e ikinci gelişim biraz macera gibi. Günlerden Cuma ve namaza yarım saat var. Seminerden tanıdığım ve karşılaşınca bir akşam evinde misafir eden öğretmen arkadaşım ve bana rehberlik eden Hüseyin Özdöşemeci bey ile garaja geldik otobüsler yan yana dizilmiş yolcu bekliyorlar. İlk yanına vardığımız otobüsün muavini Engizekli İbrahim'den otobüsün saat 12 de kalkacağını, Cuma ne olacak deyince de Cuma'dan sonra kalkabileceklerini öğrendik ve emin bir şekilde camiye gittik. Saray altı Camii'nde namazdan sonra geldiğimiz garajda otobüslerin gitmiş olduğunu, ama istersem Küçükcerit köyünün otobüsü ile gidebileceğimi söylediler. Aksu mahallesinde otobüsten inip kum traktörlerini bekledim ama gelen olmayınca, Cerid'in dokuz kilometre olduğunu öğrenince yola koyuldum. Akşam güneşine karşı yürüyordum. Cuma günü Cerit'in pazarı olduğu için sepetli motorlar ve traktörler Cerit'ten uzak mahalle ve küçükcerit köyüne yolcu taşıyor ve sürekli karşılaşıyoruz. Bir sepetli motor birkaç sefer yapmıştı ki son seferini yaparken yine karşımdan geliyor ve konuşmalarını duyabileceğim şekilde yaklaşırken benim için pişti haa! Diyorlar ki gerçekten güneşten çok etkilenmiştim. Aksu'dan yürümeye başladıktan bir buçuk saat sonra Ceride varmıştım. O zaman faaliyet gösteren İbik İbrahim edenin fırınının yanındaki kebapçı Ramazanın orda karnımı doyurdum. Şimdiki maliye lojmanlarının giriş katında belediye hizmet veriyor. Son kattaki bir dairede de misafir hane var. Misafirhanede yine dozerci ve yakıt getiren kamyoncu misafiri var. Dozercinin, kalması için ısrar ettiği için kamyoncu burada kalacakmış. Ben yorgun olduğumu ve erken yatacağımı belirttim. Onlar gece geldiklerinde uyanıp uyanmayacağımı sorunca uyanacağımı ve bekletmeyeceğimi söyleyince arkadaşlar gezmeye gittiler. Gece bir uyandım ki saat iki ve odalarda kimse yok. Sonradan öğrendim ki; gelmişler ve önce zili sonra da kapıyı çalmışlar, gürültüye lojmandaki diğer komşular bile uyanmış ama ben uyanamamışım. Uyandıramayınca da mezarlığın kenarındaki gece açık olan fırına gitmişler. Fırıncının, en uygun olan ve fırının üzerindeki bir yere hazırladığı yatakta yaz günü fırının da sıcağında sabaha kadar kıvranıp durmuşlar. Karşılaştığımızda özür diledim tabii. Okul müdürümüz izinli olduğu için ev ararken bu defa müdür yardımcımız Ali Aksoy Bey ilgilendi. Sadece Ali Bey değil, karşılaştığımız her vatandaş bize yardımcı oldu. Sokak sokak ev aradık ve söylenen her eve baktık. Kezban Camii'ne yakın, derenin batısında eskiden çarşı gibi dükkânları biliyorum. Mesela Tekere Ali edenin bakkalı ve rahmetli Güççük Edenin kebapçı dükkânı, Semerci Ali Rıza edenin dükkânı gibi”¦ Yine orda bakkal Aziz ede bizi bir eve götürdü ki evin damı toprak, odanın biri karanlık ve ayağımla yokladım tabanı da tam olarak beton değil. Nasıl bulduğumu sorduklarını gerçekten duyamadım şaşkınlığımdan. Nasipmiş, Ceritli'nin konuk evleri dediği afet konutlarından Gazi Veli Yıldızlı'nın evini yıllığı yüzbeş liraya tuttuk. Evde kiracı var ama eşyayı getirene kadar evine taşınacakmış. Emin bir şekilde evi getirmeye gittim. Eşyalarla akşamüzeri Çağlayancerit'e geldiğimde kiracının çıkmadığını, yakın bir zamanda da boşaltamayacağını öğrendik. Tekrar ev aramaya devam ederken eşyalar kamyonda sarılı bekliyor. Dostlarımız Yakup Mustafa edenin giriş katının anahtarını getirdiler ama affedersiniz tuvaleti dışarıda ve ana yol üzerinde olduğu için tam ısınamadım. Eşyaları sabah indirmeye karar verdik ve akşam yine ev aramaya devam ettik. Sabahleyin, sağlık ocağının karşısındaki o zamanki postaneyle aynı binadaki bir evi Nalbant Ali ededen tutup önceki evin anahtarı Mustafa edeye gönderip, eşyaları da yeni eve indirdik. Artık Çağlayancerit ortaokulunda fen bilgisi öğretmeniyim. Çağlayancerit bana: Bir, bozulmamış Osmanlı konuşma dilini hatırlattı. Çünkü o zaman yaşlı - genç, kadın ”“ erkek, öğrenci ”“ öğrenci olmayan Ceritli vatandaşlarımız konuşmaya ben derim, ya da ben derim ki kelimeleriyle başlıyorlardı. Şimdi nasıl bilemiyorum tabii. İki, Maraş'a gidiş gelişlerde otobüste arkadaki bir yolcunun öndeki bir yolcuya, ya da öndeki birinin arka taraftaki birine (bizim köylerde de olduğu gibi) laf atma ve şakalaşma kültürünün hâlâ devam ettiğini(Biliyorsunuz ki şehirlerarası yolculuklarda değil uzaktakiyle yakındaki ile bile tam sohbet olamaz); Üç, Bayramlarda komşuların yerli halk veya yabancı memur, işçi gözetmeden büyük-küçük ziyaret edilmesi geleneğinin samimi bir şekilde devam ettirildiğini( ancak o zaman maalesef kapı vurma âdetinin tam gelişmediğini); Dört, İnsanın sinirlenme haline (yine bizim köylerde de olduğu gibi) hööğkelenme denilmekte olduğunu, Unutulmayacak şekilde hatırlattı. Çağlayancerit'te görev yaptığım süre, benim memuriyet hayatımda bir önemli kilometre taşıdır. Orada bir buçuk yıl öğretmenlik, üç buçuk yıl da ilçe milli eğitimde şube müdürlüğü ve müdürlük görevini yürüttüm. Çok güzel dostluklar kurduk. İnsanlarımızın lakaplarıyla yazdığım sadece samimiyetten kaynaklanmakta olduğunu zaten kendiler de biliyorlar. Özbeklerin dayısı Çete Memmed'in, mirası bahane ederek yeğenlerinin ardından sövdüğünü ve rahmetli Kerem Salman'ın bir sabah namazından sonra garaj camii minaresinden, ölmediği halde kendi salâsını okuyup Engizeğe gittiğini nasıl unuturum. Şimdi diyorum ki; iyi ki Çağlayancerit ve Ceritli'ler var ve ben de orada görev yapmışım. Gönül dolusu selamlar. (*) Yusupelân: Çağlayancetit'te mahalli olarak adlandırılan bir semt.
Yorumlar
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
<strong>Dikkat!</strong> Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
Avatar
Baran 6 yıl önce

Zincirkıran Hocamla tanışmamız stajyer öğretmen iken dersimize girince olmuştu. Öğretmenlik mesleğinin güzelliklerinden bahsetmiş ve Cerit ile ilgili anılarını da kendi ağzından dinlemiştim.İlk görev yeri olan Maraş merkeze bağlı Maksutlu köyünde 3 sene çalıştım.Burda birleştirilmiş sınıflı bir okulda müdür yetkili çalışırken birçok zorlukla karşılaştım.İl milli eğitimden birçok müdür, müfettiş hatta eski vali İlhan Atış gibi birçok büyüğün teftiş yada ziyaretinden geçtim.Bu 3 yılda benim için en değerlisi Zincirkıran Hocam dır.Çünkü görev süresince sınıf kapısını çalmadan içeri giren büyüklerimizi gördüm.Selam bile vermeden(hal hatır sormayı bırakın)teftişe başlayanlar oldu.Ama Zincirkıran hocam çeşitli sebeblerle çıktığı köy gezilerinde okulumuza mutlaka uğrar ve halimizi hatrımızı sorup yapabileceğimiz bir şey varmı diye sorardı.( güzergah olarak bizim köyden sonra birçok köy vardı ve okul yolun biraz üstündeydi.Bazen hocam arabayı yolda durdurur uzaktanda olsa selamını verirdi)Bu köyde çalışan bir öğretmen için çok önemlidir. Hatırlanmak, önemsenmek, motive olmak kısaca var olduğunuzun bilinmesi...Çok değil bir selam kısa bir sohbet.Teşekkürler Mustafa Hocam bu ilginize.
2 yıldır da Cerit te görev yapıyorum.Sizin anılarınızı okuyunca Cerit teki gelişmeleri az çok görebiliyorum. Birçok imkan bakımından eksik olabilir ama halkın, insanların içindeki iyiliği görmek burda yaşanır olmayı kılıyor.

Avatar
Ahmet 6 yıl önce

Saygı değer hocam sizi tanımıyorum fakat ceritte öğretmenlik yaptığınızı öğrendim evet anlatıklarınıza göre o yıllar cerit için bir kabusmuş ama şindi öyle değil. Cerit gerçekten gelişti. Ben Ceriti Aşık Alinin kendi sitesinde yazdığı 54 yılda çağlayancerit yazısınndan öğrendim. anlattıklarınızın çoğunu Ali abi kaleme almış. Senninde Ali Abiminde kalemine sağlık Saygılarımla

Avatar
idris ÜSTÜN 6 yıl önce

Hocam yazdıklarınızı okuyunca çok duygulandım.Yine ki gelmişiniz eğer sizler gelmesenizdi hem, sizin gibi kalbi güzel bir insanı tayamayacaktık,hemde bizler belkide öğretmen olmayınca okula gidemeyecektik.Ama şimdi bizlerdesizin sayenizde güzel vatanımın güzel insanlarına hizmet ediyoruz. İyiki varsınız Çağlayancerit sizi asla unutmayacaktır.
SAYGILARIMLA.

Avatar
Menderes ÇAMLI 6 yıl önce

Sayın Mustafa Bey hocam, Çağlayancerit hakkında anlattıklarınız tatlı bir hüzün oluşturdu bende. Güzel yazınızı bir Çağlayanceritli olarak okuduğumuzda daha farklı bakıyor insan olaylara. Gerçi bahsettiğiniz yıllar oranın değişmez alın yazısı gibi görünüyordu. Şu anda Çağlayancerit'te çok şey değişti. Yusupelan, Yusuf Ela denilen o yörenin önemli şahsiyetlerinden birinin adını temsil ettiğini sonradan öğrendim. 35 yaşında bir Çağlayanceritli olarak 6 yıl görev yaptığım memleketimin güzel insanlarına sevgi ve dua ile...

Avatar
Saadet 6 yıl önce

Bende 10 yıl önce atandım Maraş'a. Atamalarda Çağlayancerit- Düzbağ düştü kısmetime. Tabi Düzbağ'a nasıl gideceğimi bilmediğim için, bende Çağlayancerit dolmuşuyla gitmiştim. Ve aynı tepkiyi bende vermiştim. Şoför; "son durak" dediğinde "ama ben merkeze gidecektim" dedim. Şoför cevap verdi; "burası merkez". Hala, hatırladıkça gülerim kendi halime. Maraş'ı çok sevdim. 3 yıl çalıştım Çağlayancerit'te,10 yıldır burdayım, gitmeyede hiç niyetim yok.

Avatar
ali 6 yıl önce

hocam tayininiz çıktıktan sonra çaglayancerite hiç gelmediniz zannedersem.şu an sizin yazdıklarınızdan faklı bir çaglayancerit var artık.

banner122

banner215

banner124

banner154

banner126